Vá þú fékkst mig aldeilis til að hugsa núna, búin að sitja hérna í dágóðann tíma og spá í þessu....
Því ég hefði hrósað fyrir þetta, en það er auðvita réttara að gera það ekki. Því eins og þú segir, á maður að hrósa fyrir sjálfsagða hluti....hugsi hugsi hugs

Ætli ég verði ekki að spá í þessu í allan dag, hrós er mikils virði en hvenær á það við og hvenær ekki ?

Já...þetta er svo sannarlega eitthvað til að velta fyrir sér...

Ég er sammála því að það eigi ekki að hrósa of oft, þá svona gæti það farið að missa marks en mér finnst alveg sjálfsagt að hrósa fyrir "óhrósþarfa" hluti einstaka sinnum til að láta fólk vita að maður meti hvað það er að gera. T.d. finnst mér allt í lagi að þakka manninum mínum einstaka sinnum fyrir að setja í þvottavél eða taka úr/setja í uppþvottavélina, svona til að láta hann vita að ég meti það að hann sé að gera þetta. Óþarfi í hvert skipti, en allt í lagi af og til.
Svo er náttúrulega spurning, þegar lítil börn eiga í hlut, hvort maður eigi ekki að hrósa fyrir rétta hegðun til að senda þeim þau skilaboð að þetta sé eitthvað sem þau eiga að halda áfram að gera, t.d. "rosalega ertu dugleg/ur að ganga frá dótinu þínu" eða hvað svo sem þau voru að gera. Hrós ýtir náttúrulega undir áframhald á jákvæðri hegðun en svo er náttúrulega þessi fína lína að hrósa ekki of oft þar sem maður getur ekki endalaust hrósað fyrir sömu hegðunina. Þá ætlast þau til að fá hrós í hvert skipti...
Ég er sammála Pálínu, ég hefði líklega hrósað barninu mínu ef það hefði gert þetta sem Þórður Logi gerði, bara til að láta vita að þetta væri rétt hegðun hjá honum, að skila því sem hann á ekki. Ég er hins vegar ekki að segja að þetta sé rangt hjá þér að hrósa honum ekki, held að hrós sé bara matsatriði hjá hverjum og einum. T.d. metur maðurinn minn það svo að ef hann er ekki skammaður fyrir eitthvað þá sé það hrós út af fyrir sig... :)
Ég persónulega reyni hins vegar að hrósa svolítið oft, t.d. ef mér finnst eitthvað vel gert, ef fólk er að bæta sig á einhvern hátt eða bara gera góða hluti. Það kemur líklega til af því að ég sjálf hef það lítið álit á sjálfri mér að ég vil/þarf að fá að vita ef ég er að gera góða hluti, kannski sérstaklega á meðan á uppbyggingarstarfinu mínu á sjálfri mér stendur. Annars hugsar maður að fólki þyki lítið sem ekkert varið í mann og maður sé ekki að gera neitt gott. Held samt að þetta sé bara matsatriði hjá hverjum og einum...
En...þetta er góð pæling hjá þér...mun líka velta þessu fyrir mér áfram :)

Dugleg á prjónunum maður lifnadi.
Þú lætur bara vita þegar þig vantar meiri lopa, ég er alltaf í Borgarnesi að keyra á æfingar svo það er lítið mál að hendast í pósthúsið.

Skemmtileg fermingafræðslan, ég var ekkert ánægð með mína fermingafræðslu, en það var kannski aðalega vegna þess að mér líkaði ekki við prestinn...

Ég las um daginn einhverstaðar eitthvað um svona hrós og hvert þetta myndi leiða okkur og börnin okkar. Það var sem sagt umræða um þetta ekki fyrir svo löngu hérna á Íslandi amk. Ég held að það hafi komið frá leikskólakennurum, en man það ekki alveg. Allavega þá vildu þau meina að við værum einmitt að hrósa allt of mikið, og að hrósa fyrir eitthvað sem er sjálfsagt í tíma og ótíma. Það var auðvitað ekkert verið að gera lítið úr því að hrósa, alls ekki, en bara að vekja umræðu um hrós fyrir sjálfsagða hluti og að við værum að "verðfella" hrósið. og þetta myndi ekki leiða til góðs fyrir þessa einstaklinga þegar þeir stækki og eldist.
Ég er viss um að ég hefði hrósað þarna, en ég veit líka að ég fer ósparlega með hrósið og það er eitthvað sem ég þarf að "laga" svo hrósið missi ekki marks, svo það þýði eitthvað.
Ohh það er svo erfitt að tala um þetta án þess að vera hræddur um að vera misskilin, auðvitað eigum við að hrósa, EN, það er alltaf þetta en!!!

Bebba, það var Magga Pála sem kom þessari umræðu af stað - hún talaði um að hérlendir hrósuðu fyrir það eitt að draga andann og krakkar gerðu orðið ekkert nema fá pening eða hrós í þ m í staðin.
Í fyrra voru nemendur mínir ofsalega upp með sér, allir mættir í sama tímann (sem hafði ekki verið alveg að gera sig þar á undan og ég eitthvað nöldrað yfir því að þau væru slæleg í mætingu) - sem sagt þau vildu fá HRÓS fyrir að vera öll mætt (við erum að tala um 20 ára +).
Ég varð úrill og sagði að mér dytti ekki í hug að hrósa fyrir að fólk mætti í vinnu sem það hefið sjálft sótt eftir að komast í (nám er vinna), hins vegar væri klárt að ég mundi aldrei mæla með þeim í aðra vinnu ef þau ekki stæðu sig a m k í mætingum í skólanum.
Hins vegar var svipaður hópur um daginn með rosaflotta umræðu sem tók á mun fleiri þáttum en ég ætlaðist til og þá var ég óspör á hrósið og þau kát með það alltsaman.
Held að við höfum verið hálfpínd af einhverjum "uppeldisfræðingum" til að hrósa í tíma og ótíma - ég hef (segir dóttirin) ekki verið mjög dugleg að fylgja því, enda ekki alin upp við hrós - í hæðsta lagi slapp maður við nöldur og skammir ef maður gerði hlutina sæmilega hér í denn (það var e.t.v. fullknappt þá)
Njótið dagsin
E

HMMMMM Magga Pála átti við að það væri of mikið verið að hrósa fyrir hluti sem væru ekki þess verðir t.d. ef barn kemur með mynd sem það hefur litað og kennarinn hrósar fyrir myndina þó svo að hann viti að barnið geti gert betur.
Éf við fáum ekki hrós fyrir það sem vel er gert hvernig vitum við þá að það er vel gert. Sigga mín nú skaltu setjast niður með fjölskyldunni og segja Hauk og Stefáni frá þessu þannig að Þórður heyri og hrósa honum fyrir heiðarleika, því hann á sannarlega hrós skilið. Ég held líka að hann verði ennþá stolltari af sjálfum sér ef honum er hrósað heima á fjölskyldufundi.
Ég tek oft upp smápening sem liggur fyrir fótum mér og sting í vasann og mér hefur aldrei dottið í hug að fara með þessa aura til afgreiðslufólksins en ég held að ég hugsi minn gang eftir þetta. Þórður er algjör snillingur.