Hef mikið velt fyrir mér tilgangi lífsins að undanförnu. Ég kemst alltaf að sömu niðurstöðu. Maður á að lifa og njóta, halda utan um þá sem manni þykir vænt um því það gæti allt í einu orðið of seint. Fékk leiðinlegar fréttir í vikunni af þremur manneskjum sem allar verða að taka á honum stóra sínum, sendi þeim kraft og hugrekki til að takast á við erfiða tíma. Erfiðleikar þroska mann, það er kostur. 
Eins og ég hef margoft komið inn á hér á bloggsíðunni þá skipta veraldlegir hlutir engu máli þegar heilsan og fjölskyldan er annars vegar. Stórt hús, flottur bíll, allskonar "stöðutákn" skipta engu máli í samanburði við að eiga fjölskyldu, vini og góða heilsu.

Annars er allt gott að frétta, er öll að koma til eftir veikindin. Haukur og strákarnir hressir og við unum okkur (oftast) vel hér á 45 fermetrunum okkar. Ég er reyndar með óþarfa heimtufrekju sem stangast algjörlega á við það sem ég segi hér fyrir ofan, langar rosalega til að búa á 60 fermetrum, það væri deiligt!!!