Sagan:

Í vikunni fyrir maraþonið fór ég í zumbatíma á miðvikudagskvöldi, búin að gíra mig upp í frábæran suðrænan og seiðandi tíma með tilheyrandi salsa, tangó, afró - töktum. Gunna kom með en þetta var hennar fyrsti tími og vonandi ekki sá síðasti. Þegar við erum komnar inn í salinn og búnar að taka okkur stöðu kemur ein kona og tekur sér stöðu ská fyrir aftan mig, svolítið sérstök kona verð ég að segja. Hafði séð hana áður hér úti í garði á vormarkaði og þá kom hún mér þannig fyrir sjónir eins og hún væri bara vel í því. Upplifunin í tímanum var eins. Annaðhvort er hún með eitthvert syndrom eða bara alltaf blindfull eða uppdópuð. Þegar konan var búin að taka sér stöðu ská fyrir aftan mig ROPAÐI hún hátt og snjallt, ég hugsaði "æi greyið konan þetta hefur hrokkið uppúr henni". Tíminn byrjaði og þá ropaði hún aftur og aftur og aftur, svo settist hún niður.....en við hinar héldum bara áfram eins og við tækjum ekki efitr þessu, frekar vandræðalegt. Konan fékk sér vatn og stóð upp og hélt áfram, ropaði reglulega hátt og snjallt út tímann  en settist niður af og til inn á milli. Konurnar sem vorum fyrir framan við voru alltaf að líta aftur fyrir sig og þá blasti ÉG við þeim  Ég mátti einbeita mér verulega til að skella ekki uppúr, forðaðist að líta á Gunnu og það sama átti við um hana, dönsuðum þarna, einblíndum beint áfram og reyndum að gera æfingarnar rétt og láta ekki hátt og snjallt ropið trufla einbeitinguna og ánægjuna. Verð samt að viðurkenna að ég hálfvegis reyndi að fikra mér jafnt og þétt aðeins frá ropkonunni en það var ekki einfalt, því í salnum voru 35-40 konur og 1 kall en ég bjóst alveg við að konugreyið myndi kasta upp þá og þegar. Við veltum því fyrir okkur eftir tímann, þegar fram í anddyri var komið af hverju í ósköpunum konan var að mæta, sárlasin. En til að toppa kvöldið þá kom ein kona til mín sem var fyrir framan mig í tímanum og spurði hlæjandi "hva varst það þú sem ropaðir svona??" ég fékk áfall, mína verstu hugsanir rættust, það héldu vísast allir að þetta hafi verið ÉG en svo fór hún að skellihlæja.....hjúkket!!!

Síðan fór ég til Íslands, missti úr tvær zumbavikur og fór svo aftur núna á miðvikudagskvöldið - haldið þið ekki að þegar við bíðum fyrir framan salinn að þá kemur ropkonan....ég hugsaði ætlar þetta að endurtaka sig, æi nei ég trúi því ekki! Við förum inn í salinn, tökum okkur stöðu, ropkonan ískyggilega nálægt mér en færði sig svo fremst en þá heyrist ROP. Þið sem þekkið mig vitið hvað gerðist í framhaldi - ég fékk hláturskast dauðans, ég hló og hló og hló!!! Konan ropaði ekki meir eða ekki svo ég heyrði allavega